فیلم «مرد گرگ‌نما»، ساخته جدید استودیو Blumhouse، یک بازآفرینی مدرن از یک هیولای کلاسیک است که در کنار عناصر وحشت، جنبه‌هایی از درام روانشناختی را نیز به تصویر می‌کشد. کارگردانی این اثر را لی ونل، که پیش‌تر با فیلم موفق «مرد نامرئی» نام خود را در ژانر وحشت تثبیت کرده بود، بر عهده دارد. او بار دیگر فضایی پرتنش خلق کرده که در آن هر لحظه، دلهره و اضطراب مخاطب افزایش می‌یابد. اما آیا این موارد برای جذابیت فیلم کافی است؟ در ادامه با نقد فیلم Wolf Man همراه باشید.

فیلم Wolf Man جدیدترین تلاش استودیو یونیورسال برای احیای هیولاهای کلاسیک خود است. پس از شکست پروژه دنیاسازی این استودیو، رویکردی تازه برای تولید فیلم‌های ترسناک مستقل و منحصربه‌فرد در پیش گرفته شد. در این میان، وظیفه مدرن‌سازی شخصیت وحشی و پرابهت مرد گرگ‌نما به لی ونل سپرده شد، فیلم‌سازی که فعالیتش را به‌عنوان بازیگر و فیلمنامه‌نویس در سری Saw آغاز کرد.

داستان فیلم از زندگی پسری به نام بلیک آغاز می‌شود که همراه پدر شکارچی‌اش در جنگل‌های اورگان زندگی می‌کند. او از خشونت و سخت‌گیری‌های پدرش رنج می‌برد، زیرا در این خانواده، جایی برای محبت وجود ندارد و تنها قوانین بقا حاکم است. اما همه‌چیز زمانی تغییر می‌کند که آن‌ها با موجودی عجیب روبه‌رو می‌شوند؛ موجودی که روی دو پا راه می‌رود و شبیه یک شکارچی درنده است. سال‌ها بعد، بلیک (کریستوفر ابوت)، که حالا نویسنده‌ای بیکار در سانفرانسیسکو است، با دریافت خبری از اورگان مبنی بر مرگ رسمی پدرش، ناچار به بازگشت به خانه‌ای می‌شود که از او به ارث رسیده است. اما این سفر، او و خانواده‌اش را با کابوسی وحشتناک روبه‌رو می‌کند.

لی ونل بارها نشان داده که در خلق آثار ترسناک تبحر دارد. او از زمان حضورش در اولین فیلم «اره»، تا کارگردانی «Upgrade» و «مرد نامرئی»، توانسته داستان‌هایی بسازد که مخاطب را به فکر فرو ببرد. در فیلم جدیدش، ونل ایده جالبی ارائه داده که از فیلم «مگس» اثر دیوید کراننبرگ الهام گرفته است. این فیلم به جای تمرکز بر وحشت صرف، بر تحول تدریجی شخصیت و تاثیرات آن بر جسم و روح انسان تأکید دارد.

از لحاظ جلوه‌های ویژه، Wolf Man با استفاده از تکنیک‌های عملی (Practical Effects) به جای CGI، سعی در ارائه تجربه‌ای واقع‌گرایانه دارد. این رویکرد باعث می‌شود هیولا حس ملموس‌تری داشته باشد. از سوی دیگر، کریستوفر ابوت اجرای تأثیرگذاری دارد و توانسته حس درد، ترس و تغییرات فیزیکی شخصیت را به‌خوبی منتقل کند.

با این حال، فیلم از نظر روایت داستانی با مشکلاتی روبه‌روست. پس از نیمه اول، روند داستانی به‌شدت کند می‌شود و هیجان فیلم کاهش می‌یابد. در واقع، پس از حمله اولیه هیولا، فیلم وارد چرخه‌ای تکراری از فرار و درگیری می‌شود که بیش از حد طولانی به نظر می‌رسد.

همچنین، فیلم در تلاش است تا نقدی بر پدرسالاری و خشونت خانوادگی ارائه دهد، اما این مفهوم به شکلی سطحی بیان شده است. خط داستانی مربوط به رابطه بلیک و پدرش، پتانسیل بالایی برای عمیق‌تر شدن داشت اما در نهایت به نتیجه‌ای نمی‌رسد و صرفاً برای ایجاد یک چرخش داستانی استفاده شده است.

در نهایت، «مرد گرگ‌نما» یک اثر خوش‌ساخت با جلوه‌های بصری چشمگیر است که فضای ترسناک را به‌خوبی منتقل می‌کند. اما از نظر داستانی، فیلم نمی‌تواند به اندازه کافی تأثیرگذار باشد. طرح داستانی ساده و روند پیش‌بینی‌پذیر آن باعث می‌شود که فیلم در نیمه دوم جذابیت خود را از دست بدهد.

در نتیجه، این فیلم برای طرفداران ژانر وحشت، به‌ویژه کسانی که به هیولاهای کلاسیک علاقه دارند، تجربه‌ای ارزشمند خواهد بود. اما اگر به دنبال اثری با داستان عمیق و شخصیت‌پردازی قوی هستید، ممکن است انتظارات شما را برآورده نکند.