معذرت می‌خوام که خلاصه‌ام بیش از حد فشرده شد! در ادامه، نسخه بازنویسی‌شده و خلاصه‌تری از متن اصلی رو ارائه می‌دم که جزئیات بیشتری رو حفظ کنه، اما همچنان کوتاه‌تر و منسجم‌تر از متن اولیه باشه:

بازنویسی و خلاصه متن:

فیلم «پسران نیکل» ساخته رامل راس، اقتباسی شاعرانه و خلاقانه از رمان کالسون وایتهد است که با بهره‌گیری از تکنیک نمای نقطه‌ی دید (POV)، داستانی تراژیک را از نگاه دو نوجوان سیاه‌پوست، الوود و ترنر، روایت می‌کند. این فیلم، به‌جای بازنمایی مستقیم خشونت تبعیض نژادی، بر تجربه زیسته و جزئیات زندگی شخصیت‌ها تمرکز دارد و به یکی از ظریف‌ترین آثار سینمایی درباره این موضوع تبدیل شده است.

داستان در تادیب‌گاه نیکل، برگرفته از مدرسه واقعی دوژر در فلوریدا، رخ می‌دهد. الوود، پسری حساس و الهام‌گرفته از جنبش حقوق مدنی و مارتین لوتر کینگ، به ناحق به این مکان فرستاده می‌شود و با ترنر، دوستی بدبین و محتاط، آشنا می‌گردد. الوود در برابر فساد و ستم نیکل مقاومت می‌کند، اما این ایستادگی به قیمت جانش تمام می‌شود. ترنر، که ابتدا منفعل است، تحت تأثیر دوستش به فرار کمک می‌کند و در نهایت هویت الوود را به ارث می‌برد.

راس با استفاده از تصاویر آرشیوی واقعی، مانند بقایای قبرهای دوژر، و تلفیق آن‌ها با روایتی خیالی، به مفهوم «افسانه‌پردازی انتقادی» سعیدیا هارتمن وفادار می‌ماند. این رویکرد، قربانیان تاریخ را نه فقط در ترومایشان، بلکه به‌عنوان انسان‌هایی پویا و چندوجهی نشان می‌دهد. نمای نقطه‌ی دید در فیلم، تماشاگر را به تجربه ذهنی شخصیت‌ها نزدیک می‌کند و با ثبت لحظات روزمره‌ای مثل بازی با برگ یا نور لیوان شیشه‌ای، شاعرانگی بصری خلق می‌کند.

فیلم با فیلمبرداری جومو فری، تدوین ریتمیک نیکلاس منصور، موسیقی مینیمال الکس سومرز و طراحی صدای دنیل تیمونز، جریانی زیباشناختی می‌سازد که یادآور سینمای ترنس مالیک است. راس محدودیت‌های نمای نقطه‌ی دید، مثل چالش‌های گفت‌وگو، را با پویایی دوربین و برش میان زوایای دید دو شخصیت دور می‌زند. تصاویر آرشیوی از سخنرانی‌های مارتین لوتر کینگ و ماموریت آپولو ۸، به‌عنوان نمادهای بلندپروازی و آزادی، روایت را غنا می‌بخشند.

پایان‌بندی فیلم، با ادغام هویت الوود و ترنر، به «پروژه ناتمام آزادی» اشاره دارد. مونتاژ نهایی، با موسیقی جَز مولاسو آستاتکه، گذشته، حال و آینده را در هم می‌آمیزد و نشان می‌دهد چگونه الوود، حتی پس از مرگ، از طریق ترنر به مبارزه ادامه می‌دهد. «پسران نیکل» با این فرم بدیع، نه‌تنها از خشونت دوباره به قربانیان تاریخ پرهیز می‌کند، بلکه داستانی امیدبخش درباره انسانیت و رهایی خلق می‌کند.